TTL مخفف Through The Lens است و به سنجش نور از مسیر لنز اشاره میکند. در نورسنجی فلاش TTL، دوربین و فلاش با اندازهگیری نور بازتابشده از صحنه، توان فلاش را برای نوردهی خودکار تنظیم میکنند. بسیاری از سامانهها پیش از نوردهی اصلی، پیشفلاش بسیار کوتاهی میزنند؛ دوربین بازتاب آن را میسنجد و سپس میزان تابش فلاش اصلی را تعیین میکند. نامهایی مانند E‑TTL و i‑TTL به سامانههای سازندگان مختلف مربوطاند و سازگاری میان بدنه و فلاش مهم است. TTL کار عکاس را در موقعیتهای متغیر سریعتر میکند، اما همیشه نتیجه کامل نیست؛ رنگ، بازتابندگی و فاصله سوژه بر سنجش اثر دارند. برای کنترل دقیق، باید بدانید فلاش خودکار چه چیزی را تنظیم میکند و کدام پارامترها در اختیار شما باقی میمانند.
در حالت TTL، دوربین قدرت نوری فلاش را در هر عکس بر اساس سنجش صحنه تغییر میدهد. این ویژگی برای عکاسی از سوژههای متحرک، تغییر فاصله یا رویدادهایی که فرصت تنظیم مداوم ندارند مفید است. در حالت دستی، عکاس سطح توان فلاش را انتخاب میکند؛ مثلاً یکچهارم یا یکهشتم توان کامل. این حالت برای صحنه ثابت، پرتره در استودیو یا مجموعه عکسهای یکسان قابل پیشبینیتر است. اگر سوژه جابهجا شود یا فاصله تا فلاش تغییر کند، تنظیم دستی را باید دوباره سنجید. در TTL نیز میتوان میزان نور فلاش را با جبران نوردهی فلاش کم یا زیاد کرد. شروع با TTL ثمربخش است، اما عکس آزمایشی و بررسی هیستوگرام کمک میکند نتیجه با هدف شما هماهنگ شود.
در بسیاری از دوربینها و فلاشهای سازگار، یک یا چند پیشفلاش کمقدرت پیش از شاتر اصلی تابیده میشود. نور بازتابی از سوژه به حسگر نورسنج دوربین میرسد و سامانه برآورد میکند فلاش اصلی چه توانی داشته باشد. جزئیات اجرای این فرایند میان سازندگان و نسلهای تجهیزات فرق میکند، اما اصل کار بر سنجش بازتاب صحنه است. به همین دلیل سطح براق، لباس سفید، پسزمینه تیره یا سوژهای که بخش کوچکی از قاب را گرفته میتواند نتیجه را تغییر دهد. اگر فلاش بیدرنگ پیش از عکس دیده میشود، آن را لزوماً فلاش اصلی ندانید؛ ممکن است پیشفلاش نورسنجی باشد. این عملکرد را با دفترچه دوربین و فلاش خود بررسی کنید، زیرا حالتهای قرمزی چشم، کنترل بیسیم و همگامسازی نیز میتوانند چند نور کوتاه ایجاد کنند.
دیافراگم و ISO بر حساسیت تصویر به نور فلاش و نور محیط اثر میگذارند. سرعت شاتر تا زمانی که از سرعت همگامسازی عادی فراتر نرفته باشد، معمولاً سهم نور محیط را بیش از نور فلاش تغییر میدهد؛ فلاش در بازه کوتاهی از نوردهی میتابد. اگر سرعت شاتر از حد همگامسازی بالاتر باشد، بسته به دوربین و فلاش به حالت همگامسازی سرعت بالا (HSS) نیاز دارید و توان مؤثر فلاش ممکن است کاهش یابد. افزایش دیافراگم یا ISO میتواند تصویر فلاش و محیط را روشنتر کند، درحالیکه کم کردن سرعت شاتر اغلب پسزمینه را روشنتر نگه میدارد. برای جدا کردن این سهمها، یک عکس بدون فلاش بگیرید، نور محیط را تنظیم کنید، سپس فلاش را روشن کنید و قدرت یا جبران آن را تغییر دهید. راهنمای ترکیب نور فلاش و نور ثابت در بررسی همین تعادل کمک میکند.
جبران نوردهی فلاش (FEC) خروجی TTL را نسبت به مقدار پیشنهادی دوربین کم یا زیاد میکند. اگر سوژه روشن یا نزدیک به دیوار سفید است، ممکن است اندازهگیری بازتاب باعث کمتابی شود؛ اگر قاب عمدتاً تیره باشد، ممکن است خروجی بیشتر از نیاز باشد. در چنین موقعیتی، جبران مثبت یا منفی را با گامهای کوچک امتحان کنید و نتیجه را ببینید. جبران فلاش با جبران نوردهی کلی یکسان نیست و نحوه اثر آن به دوربین، حالت نورسنجی و سامانه فلاش بستگی دارد. بعضی بدنهها جبران فلاش را جداگانه کنترل میکنند. ثبت خام میتواند اصلاحی محدود را تسهیل کند، اما بخش کاملاً سوخته یا سایهای که نور کافی نگرفته با ویرایش بهطور کامل بازسازی نمیشود. هدف این نیست که همیشه عددی ثابت استفاده کنید؛ هر صحنه را بر اساس بازتاب واقعی و ظاهر مطلوب بسنجید.
شدت نور فلاش با فاصله کاهش مییابد. اگر فلاش روی دوربین است و سوژه نزدیکتر یا دورتر شود، TTL معمولاً توان را تغییر میدهد، اما محدودیت توان، زمان بازیابی و میزان شارژ فلاش مهم است. تاباندن مستقیم از محور دوربین سایهها را پشت سوژه میاندازد و ممکن است تصویر تخت یا بازتاب تند بسازد. چرخاندن سر فلاش به سقف یا دیوار میتواند نور نرمتری ایجاد کند، اگر سطح بازتابدهنده رنگ خنثی و فاصله مناسب داشته باشد. سقف رنگی رنگ ناخواسته به عکس میدهد و سقف بسیار بلند نور را ضعیف میکند. دیوار براق، پنجره و فلز ممکن است نقطه نورانی بسازند؛ زاویه فلاش یا جای سوژه را عوض کنید. فلاش خارج از دوربین امکان کنترل جهت و نسبت نور را بیشتر میکند، ولی ارتباط بیسیم و تنظیم گروهها به تجهیزات سازگار نیاز دارد.
برخی بدنهها قابلیتی مانند Flash Exposure Lock دارند که مقدار سنجش فلاش را برای یک ترکیببندی حفظ میکند. این گزینه در صحنهای که قاببندی مجدد میکنید یا پسزمینه بسیار روشن و تاریک است مفید میشود؛ شیوه فعالسازی و محل نقطه سنجش را از دفترچه همان دوربین بخوانید. حالت همزمانی پرده اول و دوم نیز بر جایگاه رد حرکت در عکس اثر میگذارد؛ پرده دوم برای چراغ یا حرکت در نور کم میتواند رد را پشت سوژه قرار دهد. HSS به ثبت با سرعت شاتر بالاتر از سرعت همگامسازی کمک میکند، اما توان مؤثر را کم میکند و برای فاصلههای دور مناسب نیست. پیش از عکاسی مهم، این حالتها را روی سوژه ثابت آزمایش کنید تا بدانید کدام تنظیم فعال است.
در پرتره خارج از استودیو، TTL برای دنبال کردن سوژه و تغییر فاصله مفید است. دیافراگم را بر اساس عمق میدان دلخواه انتخاب کنید و سرعت شاتر را برای کنترل نور محیط تنظیم نمایید. سپس جبران فلاش را برای طبیعی ماندن پوست تغییر دهید. در رویداد، دیوار یا سقف میتواند نور فلاش را بازتاب دهد؛ با تغییر موقعیت، رنگ محیط و زمان بازیابی را کنترل کنید. برای مجموعه پرتره ثابت در استودیو، حالت دستی معمولاً نتیجه یکنواختتری میدهد، زیرا فاصله و چیدمان ثابت است. اگر از چند فلاش استفاده میکنید، گروهها و کانالها را پیش از شروع آزمایش کنید. برای نکات تکمیلی درباره تنظیم منبع نور، مقاله تنظیمات فلاش استودیو را ببینید.
اگر عکس با TTL بیش از حد روشن است، ابتدا جبران فلاش را کم کنید و بررسی کنید آیا سوژه نزدیک یا بازتابنده بوده است. اگر تاریک است، فاصله فلاش را کم کنید، زاویه بازتاب را تغییر دهید یا توان و جبران مثبت را آزمایش کنید. عکس سیاه یا نوار تیره ممکن است از سرعت شاتر بالاتر از همگامسازی بدون HSS ناشی شود. فلاشهایی که پس از هر تصویر شارژ نمیشوند، میتوانند عکسهای متوالی با نور متفاوت بسازند؛ زمان بازیابی و باتری را کنترل کنید. انعکاس شدید در عینک یا سطح براق را با جابهجایی زاویه دوربین یا فلاش کم کنید. نور مستقیم روی صورت سایههای نامطلوب میسازد؛ بازتاب از سطح مناسب یا دیفیوزر میتواند ملایمترش کند، اما هر دیفیوزری به تنهایی نور را نرم نمیکند؛ اندازه منبع نسبت به سوژه و فاصله آن اهمیت دارد. اشتباههای دیگر را در مقاله اشتباههای عکاسی با فلاش مرور کنید.
یک سوژه ثابت کنار دیوار انتخاب کنید و دوربین را روی سهپایه قرار دهید. ابتدا بدون فلاش، پسزمینه را با نوردهی مناسب ثبت کنید. سپس فلاش TTL را مستقیم بزنید و عکس را بررسی کنید. در مرحله بعد سر فلاش را به سقف یا دیوار خنثی بچرخانید، فاصله و جبران فلاش را تغییر دهید و هر بار فقط یک متغیر را عوض کنید. عکسهای حاصل را کنار هم ببینید: آیا پوست طبیعی است؟ سایهها کجا افتادهاند؟ پسزمینه هنوز قابل مشاهده است؟ آزمایش را با لباس روشن و تیره تکرار کنید تا واکنش نورسنج به صحنه بازتابنده را ببینید. سپس همین موقعیت را در حالت دستی و با چند سطح توان ثبت کنید. این تمرین به شما نشان میدهد چه وقت سرعت TTL مفید است و چه وقت کنترل دستی ثبات بیشتری دارد. از تنظیمات و نتیجه یادداشت بردارید تا تجربه قابل تکرار شود.
آیا TTL همیشه نوردهی بینقص میدهد؟ خیر؛ سامانه بر اساس بازتاب و تنظیمات صحنه تخمین میزند و ممکن است به جبران نیاز داشته باشد. آیا میتوان TTL را با دیافراگم دستی استفاده کرد؟ بله، در بسیاری از ترکیبهای سازگار، عکاس دیافراگم و ISO را انتخاب میکند و TTL توان فلاش را تنظیم میکند؛ جزئیات به بدنه و فلاش وابسته است. چرا پیشفلاش دیده میشود؟ ممکن است برای سنجش یا کاهش قرمزی چشم باشد. آیا TTL برای استودیو مناسب است؟ میتواند کار کند، اما در چیدمان ثابت، حالت دستی معمولاً ثبات بیشتری دارد. آیا سرعت شاتر توان فلاش را کم میکند؟ در سرعتهای عادی زیر همگامسازی، بیشتر نور محیط را تغییر میدهد؛ HSS رفتار و توان مؤثر متفاوتی دارد.
TTL توان فلاش را بر اساس اندازهگیری خودکار صحنه تنظیم میکند و در موقعیت متغیر سرعت میدهد. نتیجه را با جبران فلاش، زاویه تابش، دیافراگم، ISO و سرعت شاتر کنترل کنید. یادتان باشد سرعت شاتر معمولاً نور محیط را تغییر میدهد، درحالیکه توان فلاش و فاصله بر روشنایی سوژه اثر دارند. برای صحنه ثابت، فلاش دستی میتواند تکرارپذیری بیشتری داشته باشد. با آزمون مرحلهای و بررسی عکس، میتوانید محدودیتهای سامانه خود را بشناسید و فلاش را متناسب با هدف به کار ببرید.
سهند با افتخار مدعی چاپ عکس با بالا ترین کیفیت و نازلترین قیمت در کوتاه ترین زمان می باشد.